Hendrik van Kranen, kunstschilder (1916 – 2001) was een gedreven man. Deze in Drenthe geboren kunstenaar heeft duizenden tekeningen, olieverfschilderijen, aquarellen en houtskooltekeningen nagelaten. ‘Achteloos’ opgeborgen en verstopt in tientallen dozen. Van het bestaan van de meeste werken was zijn familie niet op de hoogte.

Hendrik was getrouwd met Grietje Leegwater. Zij kregen 6 kinderen. Hendrik en Grietje hebben samen de tweede wereldoorlog meegemaakt. Grietje woonde op de boerderij in Blokker en Hendrik werkte bij De Gruyter in Venlo. Regelmatig ging Grietje op de fiets! naar hem toe om eten en kleren te brengen. Daar deed ze een paar dagen over en overnachtte dan bij een willekeurig boerengezin die haar onderdak verschafte. Soms ging Hendrik mee terug. En zo hebben zij van dichtbij de Slag om Arnhem meegemaakt.
Hendrik heeft ook de hongerwinter aan den lijve ondervonden. Tulpenbollen at hij om te overleven – daarom had hij een hekel aan tulpen en heeft er dus nooit één geschilderd.
Vlak na de oorlog gingen ze in Amsterdam wonen op de Heiligeweg. De eerste tijd sliepen ze op de grond en een houten kist was hun salontafel. Later ging het beter omdat hij bij de Shell als chemisch analist ging werken.
In 1955 ging Hendrik een schilderscursus bij L’ecole Francais in Parijs volgen. Rond die tijd is ook zijn passie voor het schilderen ontstaan. In het begin werkte hij veel met olieverf maar later heeft hij vooral aquarellen gemaakt.
In 1968 verhuisde het gezin naar Hoogwoud (N-H) en hebben toen achter het huis een atelier laten bouwen. Hij ging al vroeg met pensioen (VUT) en stortte zich volledig op het schilderen. Hij trok zich terug… Hij maakte soms wel 10 aquarellen op een dag. Een van zijn favoriete schilders was William Turner.
Hendrik kon zich emotioneel slecht uiten. Zijn passie voor het schilderen was dan ook een goede uitlaatklep. Hij kreeg in 1992 een depressie. Dat is ook in zijn werk terug te zien. Vooral sombere luchten en over de tweede wereldoorlog schilderde hij.

Hij had ook een voorliefde voor klassieke muziek. Bijv. Beethoven, Bach, Brahms, Mahler en Dvorak draaide hij terwijl hij achter zijn ezel de prachtigste schilderijen maakte.

Hendrik heeft nooit de intentie gehad om met zijn werk naar buiten te treden. Hij moest eenvoudigweg zijn ei kwijt. Deze gedrevenheid heeft geresulteerd in een oeuvre van meer dan 20.000 werken. Je zou hem kunnen vergelijken met een schrijver van dagboeken – die zijn in de eerste plaats bedoeld om de zielenroerselen kwijt te kunnen. De gedachte dat iemand anders die leest, behoort, als het goed is, niet eens bij de schrijver op te komen. Kijkend naar zijn kunstwerken, is het niet anders of ze vergunnen je een blik op zijn binnenwereld.